Openbaar vervoerVorig jaar rond deze tijd was mijn geliefde Tuut erg ziek. Ze moest naar de garage voor een grote operatie, waardoor ik het even zonder vervoersmiddel moest doen. Ik heb jaren met het OV gereisd en dacht daar zo weer in te stappen, maar er is het één en ander veranderd in de afgelopen jaren. Met de bus naar mijn werk in Alkmaar verliep prima, na een overstapje stapte ik bij een bushalte naast mijn werk uit.

Een bezoekje aan vrienden in Haarlem verliep iets minder soepel.
Ik had netjes opgezocht wat de beste optie zou zijn. Er reed geen rechtstreekse trein naar Haarlem, daarom werd ik via Alkmaar naar Sloterdijk gestuurd, om uiteindelijk in Haarlem uit te komen.

Achteraf had het schijnbaar makkelijker gekund, maar ik volgde wat de reisplanner mij aanraadde. Ik nam de bus naar Alkmaar, zoals ik al een paar dagen had gedaan en dat ging goed. Het juiste perron had ik ook al opgezocht, dus op station Alkmaar liep ik meteen richting de poortjes naar de trein. Ik hield mijn OVkaart voor de poortjes, er kwam een Bliep uit het apparaat, maar de poortjes bleven dicht.

Het bleek dat het saldo op mijn chipkaart te laag was om met de trein te kunnen reizen. Iets verderop zat gelukkig een pinautomaat waar ik het saldo heb opgeladen en deed vervolgens een nieuwe poging bij de poortjes. Er kwam weer een Bliep uit het apparaat en deze keer mocht ik doorlopen, alleen bleek ik op het verkeerde perron te staan. Zucht…
Ik liep de poortjes weer uit en ging opzoek naar het juiste perron.

Eenmaal aangekomen stond er al een trein te wachten, wat me zenuwachtig maakte. Ik zocht het BliepBliep-apparaat om mijn chipkaart te scannen en had er niet over nagedacht dat ik dat al had gedaan toen ik door de poortjes heen was gelopen, dus ik stond een beetje als een idioot om me heen te kijken, opzoek naar zo’n kaartjes-blieper.

Openbaar vervoer

CW – Supernatural

Natuurlijk vond ik niks, maar ik zag twee conducteurs staan en besloot hen om hulp te vragen.
“Mag ik jullie iets vragen?”
Conducteurs: “Ja, natuurlijk.”
“Ik ben op zoek naar het bleepbleep-apparaat voor mijn kaartje”
De conducteurs schoten in de lach: “U heeft uw chipkaart al gescand toen u via de poortjes binnen bent gekomen, u hoeft alleen nog maar uit te checken als u op de plaats van bestemming bent.”
Totaal niet awkward! 🙈

Ik stapte snel de trein in die klaar stond en de deuren gingen daarna meteen dicht. Op dat moment vroeg ik me pas af of ik wel in de juiste trein zat, maar daar zou ik vanzelf achter komen. Er waren nog twee plekjes vrij op een zitplaats voor vier personen en ik ging tegenover een man en een vrouw zitten, waarvan het duidelijk was dat ze niet bij elkaar hoorden. Bezweet en een tikkeltje hysterisch vroeg ik hen of ik in de juiste trein zat. Het voelde een beetje alsof ik ze stoorde met hun bezigheden, uit het raam kijken en op een telefoon klooien, maar ik bleek gelukkig in de goede trein te zitten.

Trein gehaald, check. ✔
De juiste trein, check. ✔

Ik had het bloedheet en maakte mijn jas open om mijn lichaam even te laten uitdampen en kreeg het uiteraard voor elkaar om mijn chipkaart te laten vallen, tussen de bank en het raam nog wel. Ik doe weinig zonder geluid te maken en ik liet een duidelijke “Oh crap!” horen en ging vervolgens op zoek naar het kaartje.

Er was niet veel ruimte om te bewegen en ik ben niet de meest slanke, waardoor de mensen tegenover me niet om mijn kont heen konden. Dat moesten ze maar even ondergaan, ik had dat kaartje echt nodig.
Helaas lukte het met geen mogelijkheid om het kaartje met mijn vingers te pakken te krijgen, daarom pakte ik mijn sleutelbos erbij, hopend dat ik het kaartje met één van mijn sleutels een zetje zou kunnen geven, zodat het op de grond zou vallen. Ik nam daarbij wel een risico dat mijn sleutels het kaartje gezelschap zouden houden, daar dacht ik later pas aan.

Openbaar vervoer

CW – Supernatural

Ondertussen zat ik met mijn knieën op de grond en mijn arm tussen de bank en de wand, oplettend dat ik mijn kop niet tegen het vensterbank-tafeltje zou stoten, wat natuurlijk een keer of vijf gebeurde. De ogen van de overige passagiers brandde door mijn rug heen, maar ik moest en zou dat kutkaartje terug hebben, ik had er net €20,- op gestort.

Het duurde eventjes, maar met wat gewiebel en vooral met dank aan een lange sleutel, kreeg ik het voor elkaar om het kaartje uit zijn benauwde positie te bevrijden. Met een luidkeels: “Joepie, je bent terug! Stout kaartje, foei!” liet ik mezelf voor een laatste maal nog even horen.

De vrouw die tegenover me zat keek me wazig aan en stond vervolgens op, waarschijnlijk om een ander plekje te zoeken. De man die naast haar had gezeten zag eruit alsof hij elk moment in lachen uit kon barsten en ontweek mijn gezicht. Het was duidelijk wat ze dachten. ‘Weirdo!’ 😁

Het duurde daarna niet lang voor ik aankwam op station Sloterdijk waar ik alleen nog een trein naar Haarlem hoefde te pakken, wat gelukkig goed verliep.
De hele reis heeft alles bij elkaar ruim twee uur geduurd, waar ik met de auto normaal gesproken zo’n twintig minuten over doe, maar het heeft me wel weer een komisch verhaal opgeleverd. Tuut is uiteindelijk weer hersteld van de operatie en is gelukkig weer helemaal de oude.

Ik ben een series-geek en kijk momenteel naar How I met your mother. Toevallig kwam er van het weekend een scene voorbij die zich afspeelde in het openbaar vervoer, vandaar dat ik aan deze actie moest denken. In de aflevering gaat het om vreemde personen die je in de bus tegenkomt, of niet..
If you can’t spot the crazy person in the bus.. It’s you..

Ik ben geen crazy person tegen gekomen,
maar dat kwam misschien omdat ik niet in een bus, maar in een trein zat,
of omdat ik te druk was met mijn kaartje. 😉

Openbaar vervoer

Fox – HImym

Just being me - Vast in de jas zitten..
Een spin in de nacht, betekent een klopjacht