Goede voornemen

USA – Suits

Het is 2019, de december-gekte is weer voorbij, heerlijk!

Ik ben niet zo van de goede voornemens, gezien ik voorheen altijd lange lijsten maakte met doelen die niet haalbaar waren en waarom moeten goede voornemens speciaal op 1 januari ingaan?
Dit jaar doe ik er toch aan mee, na het letterlijk verbranden van mijn verleden is dit een mooie volgende stap.

Zo goed als mijn hele leven ben ik al druk, ik mag nu dan geen vaste baan meer hebben, mezelf vermaken is één van mijn beste kwaliteiten en ik verveel me nooit. Momenteel heb ik ook weer genoeg projecten lopen om bezig te blijven. Ik moet alleen leren om mezelf nog wat meer op nummer één te zetten.

Anderen willen helpen zit in mijn genen en dat doe ik graag, maar ik ben geen gebruiksvoorwerp en het mag niet ten koste gaan van mezelf. Daarnaast help je anderen beter, wanneer je eerst jezelf helpt. 😉
Ik loop nog steeds te kutten met mijn energie en ik ben mezelf de laatste tijd weer tegengekomen door ver over mijn grenzen te gaan.

Omdat ik zeer gevoelig ben voor prikkels, moet ik die meer leren te vermijden. Eén van de redenen waarom ik al jaren niet meer op een kermis ben geweest, gekleurde, flikkerende pokkelampjes geven me spontaan migraine en werken bovendien op mijn zenuwen. Drukke verjaardagen, of feestjes al is het nog zo gezellig, ik moet daar serieus een paar dagen van bijkomen. Maar prikkels zijn er in allerlei vormen en ik merk nog steeds dat ik de helft negeer.

Misschien vinden mensen mij een mietje, dat kan en dat mag. Ik ben wie ik ben en dat is nou eenmaal zo.
Het zou soms handig zijn om met bordjes om ons nek rond te lopen, of om mensen even te laten voelen wat jij voelt, wellicht komt er dan wat meer empathie in de wereld, want dat is iets wat ik echt mis.

Je mening geven is prima, dat doe ik hier constant, maar ik probeer het wel een beetje leuk te verpakken. (Al zijn de meningen daar ook over verdeeld. 🤣)
Als ik echt boos ben komt mijn monsterkant tevoorschijn, wat voornamelijk komt door onrecht, of omdat mijn emmertje vol zit.

Mijn monsterkant is alles behalve leuk en wanneer ik ben afgekoeld heb ik nog wel eens spijt van de acties die ik heb ondernomen in mijn woede.
(Nee, ik heb niemand vermoord, of in de fik gestoken, ik bedoel het vooral woordelijk..) Ik ben een Bitch met een geweten, zeg maar.

Goede voornemen

ABC – Grey’s anatomy

Wat mij de laatste tijd steeds meer frustreert en wat mijn emmertje vol kan laten lopen, is het bemoeizuchtige gedrag van de mensheid en vooral de manier waarop ze dat doen. Ik ben geen heilige, ik bemoei me ook met het leven van anderen, maar dat doe ik om een liefdevolle reden.

Omdat ik zo slecht tegen het negatieve gelul kan gebruik ik social media de laatste tijd eigenlijk alleen nog maar voor Proudweirdo, op mijn privé accounts ben ik behoorlijk stil. Ik vind het leuk om te zien hoe het met anderen gaat, maar ik denk dat ik zo’n driekwart van mijn Facebookvrienden al jaren niet meer in levende lijve heb gezien. Al zou ik het gezellig vinden om deze mensen weer eens te zien, ik zou niet weten waar ik de tijd vandaan moet halen om dat mogelijk te maken.

Bijzondere berichten, de geboorte van een baby, een huwelijk, of wanneer iemand een reis gemaakt heeft, dat spreekt me aan, maar ik vind het niet echt een toegevoegde waarde om te weten wanneer mensen hun keuken hebben gedweild, of wanneer hun hamster jarig is.
Wellicht vinden veel mensen mijn berichten ook onzinnig, dat mag. Ik deel voornamelijk dingen die ik zelf grappig vind, omdat er al teveel negativiteit is en lachen gezond is. Ik verplicht niemand om er naar te kijken.

Een paar weken geleden kreeg ik een nogal geïrriteerde reactie van iemand, omdat ik niet op de hoogte was van diens leven, wat blijkbaar uitgebreid op social media beschreven stond. De betreffende persoon heb ik serieus nog nooit in levende lijve gezien, dus ik was hier even beduusd van. Moet ik me dan ook nog eens bezig houden met mensen die ik amper ken?

Zoals ik al zei, ik vind social media leuk, maar het moet geen verplichting worden en zo begint het soms wel te voelen, iets waar ik niet zo goed tegen kan, verplichtingen. Rekeningen betalen, mezelf (en Manlief natuurlijk) levend houden, vind ik meer dan genoeg.
Als je persé wilt dat ik weet wat er gaande is in jouw leven, dan hebben we daar toch geen internet voor nodig?
Mijn energie is schaars en ik gebruik dat liever op een persoonlijke manier, dan dat ik elk moment van de dag mijn social media moet checken en klappen voor mensen die een verse was hebben gedraaid.

Goede voornemen

CW – Supernatural

Daarnaast vind ik social media tegenwoordig een platform voor boerderijlullen geworden. Mensen die vrijheid van meningsuiting verwarren met respectloos gedrag, van body-shaming tot racisme, of mensen die laten zien hoe je je hersens vooral niet moet gebruiken. Waarom zou ik daar mijn kostbare tijd instoppen?

Van het weekend draaide een berichtje, over brand in een winkelcentrum, uit tot een discussie, omdat iemand een (kut)reactie plaatste over iets wat niet eens met de brand te maken had. Vervolgens kreeg deze persoon van diverse mensen te horen dat hij een lul was en het ging nog verder. De tweehonderd mensen daarna gingen een discussie aan of deze man wel of geen lul was, omdat hij zijn mening gaf.
What de fudge? Het ging toch over een brand?

Ik begrijp nog steeds niet waarom ik überhaupt de reacties aan het lezen was, het was zonde van mijn tijd.
In enkele gevallen wil ik me er ook mee bemoeien, maar ik schiet er geen reet mee op. Dat heb ik gemerkt toen ik mezelf een keer niet in kon houden en mijn reactie hielp de situatie niet, het maakte het zelfs nog erger en ik zat mezelf daarover op te vreten. Zonde van mijn energie.

Nu heb ik het over bemoeizuchtig gedrag met betrekking tot social media gehad, maar ook in levende lijve gebeurt het. Vooral het missen van inlevingsvermogen kan voor problemen zorgen, denk ik.
We reageren allemaal vanuit ons eigen stukje, we hebben onze eigen mening en we zijn gevormd door onze ervaringen, maar weet jij wat een ander heeft meegemaakt en nog steeds meemaakt?

Om even een voorbeeld te geven, van een bemoeial in levende lijve, gebruik ik iemand die ik even Miep noem.
Geen idee of ze mijn blogs leest, dat zal vanzelf duidelijk worden.
We spreken elkaar tegenwoordig sporadisch, want Miep heeft altijd iets over me te zeggen en ze weet iets teveel over mijn leven zonder een logische reden (creep-alert! 🚨).

Of haar opmerkingen bewust beledigend zijn, of dat het op mij zo overkomt, geen idee, misschien is het een combi van beiden. Ze zijn in ieder geval nooit heel positief op me overgekomen.
“Moet jij niet eens wat doen? Je man werkt zich uit de naad en jij zit lekker thuis.”
“Je hebt weer de halve week op je nest gelegen en je arme man maar werken.”
Het is niet dat ik nog geen schuldgevoel had, ofzo.

Nadat ik haar een keer enthousiast vertelde dat ik een nieuwe opleiding zou gaan volgen, kreeg ik te horen:
“Zou je dat nou wel doen? Dat vind ik echt helemaal niks..”
Heel behulpzaam, want ik kies mijn opleidingen altijd uit op basis van wat anderen vinden. Zucht..

“Moet jij niet weer eens aan het werk?”
Dit hoorde ik regelmatig, maar toen ik weer aan het werk was had ze nog steeds iets te zeggen:
“Je werkt maar parttime, wanneer ga je fulltime werken?”

Ik krijg spontaan allergie als ik teveel over haar opmerkingen na ga denken en dit zijn er maar een paar.
Dit soort opmerkingen kunnen mijn onzekerheid acuut laten groeien en ik kan er niet veel positiviteit in ontdekken, ze geven me vooral het gevoel dat ik niet goed genoeg ben.

Ik heb haar er eens op aangesproken, maar alles werd ontkent en het ging gewoon weer op dezelfde voet verder. Miep vindt mijn leven blijkbaar interessanter dan haar eigen leven, wat eigenlijk heel jammer voor haar is.
Ze is niet onaardig en ik heb ook geen hekel aan haar, maar omdat ze mij aan mezelf laat twijfelen hou ik haar lekker op afstand. Dat soort mensen zijn geen toevoeging aan mijn leven.

Goede voornemen

CW- Supernatural

Feedback geven vind ik iets anders, dat is, in mijn ogen, bedoeld om iemand vooruit te helpen, of om even de ogen te openen.
Ik krijg ook wel eens een standje van mensen om me heen en dat is niet altijd leuk, maar vaak weet ik dat het terecht is.
Wanneer mensen anderen naar beneden halen om zichzelf beter te voelen, of omdat ze dat gewoon leuk vinden, zijn ze mij snel kwijt.
Hetzelfde geld voor mensen die hoge eisen aan me stellen en claimers, daar ben ik helemaal allergisch voor geworden.

Dit jaar wil ik me meer op mezelf en mijn eigen leven focussen, in de hoop mijn energie te kunnen verhogen en mijn kwaliteit van leven te verbeteren.
Ik wil niet als een tachtigjarige (als ik dat mag halen), terug kijken op mijn leven en spijt hebben dat ik mijn tijd heb verspilt aan onzinnige discussies, toxische mensen en kattenvideo’s. Als chronisch zieke verspil ik al teveel tijd, dus het beetje wat ik nog heb, daar wil ik alles uithalen.

Ik heb al eens benoemd dat ik mezelf geen goede vriendin vind, voornamelijk omdat ik onbetrouwbaar ben om afspraken mee te maken. Helaas is dat nog steeds zo, kon ik dat maar veranderen, maar ik heb meer minpunten. Om mezelf even heel realistisch neer te zetten:

Ik vergeet zeer regelmatig te antwoorden op berichtjes. (Ik doe dat vaak in gedachten en vergeet het dan letterlijk te doen.. 🙈)
Ik ben geen wekelijkse beller, ik stuur nooit leuke kaartjes en ik ben een ramp wat betreft spontane cadeautjes.
Verjaardagen sla ik het liefst over. Het is mij vaak te druk en ik vind het leuker om de jarige te spreken in plaats van diens visite.

Maar:
Ik claim mensen niet. Ik sta nergens van te kijken en je kunt álles met me bespreken.
Ik ben vergevensgezind. (tenzij je het heel bont gemaakt hebt 😉).
Ik begrijp het wanneer mensen druk zijn met hun leventje.
Mensen die ik al jaren niet heb gesproken zijn niet spontaan uit mijn hart verdwenen en blijven welkom.
Al geef ik mensen regelmatig een gehoorstoornis, gesprekken met mij vallen niet vaak stil.

Perfect ben ik niet, verre van dat zelfs en dat wil ik ook niet zijn, maar ik kan mezelf wel verbeteren.
Wanneer ik beter in mijn vel zit, ben ik ook een leukere echtgenote, familielid, of vriendin.
De wereld verbeteren is helaas nog iets te lastig, vandaar dat ik maar bij mezelf ga beginnen.
Wat niet alleen voor mij geldt, maar voor iedereen:

Je bent wie je bent en je bent aan niemand iets verschuldigd behalve aan jezelf!
Het is jouw leven, zet jezelf op nummer één en doe wat goed voelt voor jou, niet voor een ander.

Goede voornemen

Goodbye verleden - Welkom nieuw jaar
Manlief en ik - Weird koppel