Slettenek

CW – Supernatural

In Truttenschudders en Fuckolieten heb ik me al eens uitgelaten over idioten op de weg. Mijn verkeersfrustratie is niet zomaar aan komen waaien, helaas heb ik een paar intieme momenten beleeft met auto’s.

In januari van 2010 lag er een koude witte deken over Nederland. Ik was samen met mij broer onderweg naar de action en vond een plekje om te parkeren, in een smalle winkelstraat. Ik stond, netjes met mijn knipperlicht aan, te wachten op een fietser die voorbij kwam rijden en wilde vervolgens mijn auto achteruit in het plekje zetten, tot ik vanuit mijn achteruitkijkspiegel een auto in volle vaart op ons af zag komen.
Ik kon nog net “hou je vast!” schreeuwen, maar het was al te laat.

Met mijn nek gedraaid heb ik de klap opgevangen en in eerste instantie voelde ik eigenlijk niks, ik was vooral kwaad.
Het was duidelijk dat de bestuurder van de auto niet had opgelet. Ze hebben veel te laat, of zelfs niet, geremd, waardoor de auto tot stilstand kwam door mijn auto, als een soort veredeld remblok.

Ik sprong vol adrenaline de auto uit en liep op de bestuurders af. (Met een mond vol niet zulke vriendelijke dingen. 🤬)
Er stapten twee jonge gasten uit de auto, die duidelijk dachten dat ik alleen was. Ze kwamen nogal stoer op me aflopen, tot mijn broer uit mijn auto stapte. Surprise fuckers!

Mijn broer belde meteen de politie, maar omdat het alleen om blikschade leek te gaan vonden ze het niet nodig om te komen. Met dank aan mijn trekhaak leek mijn auto er redelijk aan toe te zijn, maar de auto van de veroorzakers leek op een harmonica. De hele voorkant lag in puin en lekte vloeistof, ze hadden goed gemikt.

Ik vulde het schadeformulier in en mijn broer was ondertussen zo slim om foto’s van beide auto’s te maken, al hebben we er eigenlijk geen reet aan gehad, maar wellicht kunnen we ze in een plakboek plakken.

De tegenpartij deed een beetje vreemd toen zij aan de beurt waren om het formulier in te vullen. Het rijbewijsnummer bleef leeg en na een opmerking van mijn broer, dat ze ook dat hokje in moesten vullen, waren ze druk aan het telefoneren, met de eigenaar van de auto volgens één van die gasten. Maar ik begon wat wantrouwig te worden.

Slettenek

CW – Supernatural

Toen de papieren eenmaal ingevuld waren zakte de meeste spanning en werd ik opeens zwaar beroerd. Mijn broer vertrouwde het niet en wilde dat ik toch even langs een dokter zou gaan en ik ben zelf nog naar het ziekenhuis gereden.
Hoe? Geen idee eigenlijk, maar mijn broer had geen rijbewijs en één ongeluk was wel genoeg.
(De rest van het ziekenhuis verhaal kun je hier lezen.)

In het ziekenhuis hebben we vooral veel gewacht en ik had even tijd om het schadeformulier na te kijken. Er klopte iets niet, maar het duurde even voor ik doorhad wat er niet klopte.
Het bleek om de geboortedatum van de bestuurder te gaan. Hij had op het formulier ingevuld dat hij geboren was in het jaar 1992 en bij de gegevens van het rijbewijs stond geldig tot 2014.
Een rijbewijs is 10 jaar geldig, wat betekende dat hij 12 was toen hij zijn rijbewijs haalde. Een beetje ongeloofwaardig.

Vanuit het ziekenhuis ben ik meteen langs het politiebureau gegaan om aangifte te doen, ik reed er toch zo goed als langs. Volgens de agent aan de balie was een aangifte niet nodig, ik kreeg een formulier mee voor het waarborgfonds en ik kon weer naar huis. Graag, want mijn lichaam wilde alleen nog maar liggen. Het is eigenlijk bizar dat ik nog van alles heb kunnen doen.

Eenmaal thuis bekeek Manlief het formulier, wat ik had meegekregen van de agent, waarin stond dat er wel een aangifte nodig was. Zo gingen we de volgende dag weer terug naar het politiebureau, wat geen pretje was gezien ik echt pijn had. Deze keer kreeg ik te horen dat ik eerder had moeten komen, dat ik nu te laat was.
Ik stond daar met mijn pijnlijke flikker een beetje beduusd naar de agent te kijken. WTF! Een paar uur na het ongeluk werd ik weggestuurd omdat het niet nodig was.

Flink pissig liet ik het schadeformulier zien en ik moest aanwijzen wat er niet aan klopte, gezien de agent het niet zag. Vervolgens toetste hij het rijbewijsnummer in op zijn computer en mompelde dat het rijbewijs bij iemand hoorde die geboren was in de jaren 60. Er werd me ook meteen verteld dat de auto niet verzekerd was. Fijn, daar koop ik een brood voor. En nu?

Ik wilde nog steeds aangifte doen, maar ik kreeg alleen maar te horen.
“Maar waarvan dan mevrouw?”
“Nou tegen die gast die mij heeft aangereden en valse gegevens heeft achtergelaten.”
Wellicht uitte ik mijn frustraties iets te openbaar, waardoor ik werd verzocht om me rustig te houden. (Dat helpt niet. 🤣)

Slettenek

ABC – Desperate housewives

Nog steeds werd me verteld dat ze niks voor me konden doen, waarop ik antwoordde dat ik mijn rijbewijs net zo goed kon inleveren en mijn verzekering stop kon zetten, gezien dat blijkbaar niet nodig is, maar de agent verzekerde me dat dat strafbaar is.
“Goh! Dus toch?”

Met een ietwat diepe zucht, zou de agent een afspraak voor me regelen bij één van zijn collega’s, maar ruim een week later had ik nog niks vernomen, dus hing ik zelf maar weer aan de telefoon.
Deze keer kreeg ik te horen dat het geen zin had om een afspraak te maken, omdat er niks meer aan gedaan kon worden, volgens de agent had ik eerder in actie moeten komen. Naast de missende aangifte had ik ook geen getuigen, mijn broer mocht niet getuigen, omdat hij familie was.

Blijkbaar moet ik voortaan eerst in mijn glazen bol kijken, of de politie vast bellen om te zeggen dat er mogelijk een ongeluk kan gaan gebeuren. Dan mogen ze overal met me mee naartoe gaan, ik kom bijna dagelijks idioten tegen die me elk moment ondersteboven kunnen rijden.

Dit ongeval zit me nog steeds dwars. Deze gasten hebben mij aangereden in een onverzekerde auto, zonder rijbewijs en kwamen er nog mee weg ook, daarnaast vind ik dat ik weinig hulp heb gekregen van ‘hulp’verleners.

De 2e keer

Eén keer iemand achterop krijgen is genoeg voor een mensenleven, maar dat was blijkbaar niet goed genoeg, dus gebeurde het nog eens.
Deze keer zat ik naast Manlief in de auto, hij reed. (Dus het ligt niet aan mijn rijstijl 😜)
We kwamen net van huis en een stukje verderop waren ze aan de weg bezig, waardoor al het verkeer naar één baan werd geleidt, met zo’n mega verlichtte pijl die vanaf de maan zichtbaar is.

De bestuurder achter ons was een beetje afgeleid, of blind, ze heeft de pijl én onze remlichten nooit gezien. Toen we vrijwel stilstonden voelden we alleen een harde klap, waarna de auto begon te roken. Het duurde even voor ik doorhad wat er precies was gebeurd, maar ik begon al snel benauwd te worden, wat kwam door mijn gordel die mijn borstjes richting mijn rug duwden.

Slettenek

CW – Supernatural

De bestuurder die voor ons reed stapte uit en kwam meteen kijken of alles wel goed ging en Manlief belde 112, omdat hij zich zorgen maakte om mijn nek. De betreffende hulpverlener scheen zich wat drukker te maken om de veroorzaker, iets waar Manlief zich niet zoveel van aantrok. “Ik bel voor mijn vrouw.”

De politie arriveerde snel en er kwam een agent achter me zitten om mijn nek stabiel te houden, daarna was het wachten op de ambulance. Ik ga er vanuit dat ambulancebroeders weten wat ze doen, maar in mijn geval lijken ze bang voor me te zijn. Ze voelen alsof ik van radioactief materiaal ben gemaakt en gaan er weer snel vandoor, zo ook deze keer.

Er werd nog wel gevraagd of ik medicijnen gebruikte en na mijn medicatieoverzicht-voordracht kreeg ik als antwoord:
“Je hebt genoeg om een olifant mee plat te krijgen. Neem maar vast wat in, je gaat vast pijn krijgen.”
En dat was het, de ambulance vertrok weer.

We mochten niet meer verder rijden met de auto, gezien de trekhaak knuffelde met de tank, wat brandgevaarlijk was. Maar wat ik het hele vreemde vind is het volgende:
De veroorzaakster van het ongeval kreeg een rit naar huis van de politie, toen wij vroegen hoe wij thuis moesten komen, kregen we te horen dat we maar iemand moesten bellen. Wat??

We mochten gelukkig met de sleepwagen meerijden naar de garage en daar werden we gehaald door onze buurvrouw. (Lief! 😊)
Maar ik vind het nog steeds gek.

De volgende ochtend zijn we toch nog langs de huisartsenpost gegaan, omdat ik me steeds slechter begon te voelen. De arts die me onderzocht vond het vreemd dat de ambulance mij niet had meegenomen, volgens hem worden mensen voor mindere klachten meegenomen. Ook heb ik geen verslag meegekregen van de ambulance, iets waarvan ik niet eens wist dat het bestond.
Het blijkt om een uitdraai te gaan, een soort bewijs dat je bent nagekeken.

De EHBO arts constateerde dat mijn borstbeen was gekneusd en mijn nek en schouders hadden een zware burnout.
De arts heeft voor de zekerheid nog even foto’s laten maken van mijn nek, maar daarop was gelukkig geen nieuw letsel te zien.
Ondertussen loop ik nu wel met een 5 dubbele whiplash.
Al is het allemaal met een sisser afgelopen, bovenop mijn andere pech is dit meer dan genoeg.

Dus, bestuurders wereldwijd:
Als jullie me aardig vinden, loop even naar me toe alsjeblieft in plaats van op me in te rijden. 🤗

Slettenek

Vage artsen - De Neuro-Bitch
Helse reizen - Ziektes reizen mee